2007/Aug/11

พ่อและแม่ของฉันเมื่อครั้งที่ยังเป็นวัยรุ่น
แม่เป็นรักแรกของพ่อ และพ่อก็เป็นรักแรกของแม่

พ่อมาอยู่กรุงเทพฯ คนเดียวตั้งแต่อายุ 15
แม่เป็นคนกรุงเทพฯ มีบ้านอยู่ที่แถวเยาวราช

การพบกันของเค้าทั้งสองเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่มัธยม

..ครั้งแรกที่ได้พบกันนั้น…
ในวันที่ทั้งสองซึ่งต่างไม่รู้จักกัน ระหว่างเดินกลับมาที่รถจักรยานของตนเองที่จอดไว้อยู่
ได้มีใครหรือบางสิ่ง..นำผ้าสีแดงมาผูกแฮนด์จักรยานของทั้งสองเอาด้วยกัน
ซึ่งจนบัดนี้ ก็ยังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร..

พ่อหน้าตาดี มาอยู่ด้วยตนเอง หาเงินด้วยการวาดภาพ เป็นนักเลงที่ใจกล้าหาญและไม่เคยแพ้ใคร
ทั้งที่เป็นอย่างนั้นพ่อก็เป็นคนจิตใจดี รักครอบครัวของตนเองมาก และอ่อนโยน

แม่หน้าตาธรรมดา เป็นลูกคนมีฐานะในย่านแถบร้านค้า แม่เก่งและมีความสามารถในทุกด้าน
มีความพยายามสูง อดทนและไม่เคยยอมแพ้ใครเช่นเดียวกันกับพ่อ

ครั้งนึง เมื่อพ่อยางล้อจักรยานรั่ว แม่ได้เอาที่สูบลมมาให้ยืม..
พ่อจึงค้นพบวิธีที่ทำให้แม่สนใจ…
พ่อต้องแกล้งปล่อยลมจากล้อจักรยานของตัวเอง เพื่อจะยืมแม่อีกครั้ง
แต่เหมือนแม่รู้ทัน แม่จึงไม่ให้ยืม..

พ่อรักแม่มาก ด้วยความที่ชอบวาดภาพแต่ก็ยังฝีมือไม่ดีนัก
พ่อวาดภาพเหมือนแม่และส่งไปให้แม่..
ทว่า.. คงไม่เหมือนและไม่สวยจริงๆ แม่เลยตัดเฉพาะรูปใบหน้าตัวเองออก
เหลือเพียงแต่ผมและส่วนอื่นๆ แล้วส่งกลับให้พ่อ

แม่เล่าว่า ไม่ว่าแม่จะอยู่ตรงไหน พ่อจะอยู่ที่นั่นเสมอ
ใครก็ตามที่เข้ามาุคุยหรือทำเป็นจีบแม่ พ่อจะจัดการทันที

เมื่อถึงเวลาที่ทั้งสองคนคบเป็นแฟนกัน
การนัดพบไปเที่ยวกันครั้งแรกก็เริ่มต้นได้อย่างไม่ดีนัก
เพราะต่างคนก็ต่างนัดกันอย่างดี…
แต่แล้วในวันจริง พ่อและแม่กลับจำวันผิด แล้วก็ไปรอกันคนละวัน

พ่อกับแม่ไปเที่ยวสวนลุมนั่งคุยกันริมน้ำ ค่ำแล้ว
พ่อก็เอามือวางข้างตัว แต่ก็รู้สึกทันทีว่ามือสัมผัสบางอย่างเข้า
…สิ่งนั้นคงเป็นของเสียที่ ไม่คนก็สุนัขขับถ่ายไว้
ด้วยความที่กลัวเสียหน้ากับแม่…
พ่อเลยแกล้งไปแกว่งแขนในน้ำ แล้วบอกว่า “น้ำเย็นสบายดีนะ”

พ่อยากจนและลำบากมาก บางครั้ง 3 วันไม่มีเงินกินข้าวเลย
ต้องแลกจากรูปวาดเป็นค่าอาหาร หรือของใช้เช่นเสื้อผ้า..
และในวันที่ไปเที่ยวกับแม่ ทั้งที่พ่อหิวข้าวมากและมีเงินในประเป๋าเพียงนิด
พ่อก็ไม่เคยให้แม่ต้องออกเงินให้สักครั้ง…

พ่อเลือกที่แกล้งทำเป็นไม่หิว ทั้งที่เห็น ราดหน้าที่ตัวเองชอบมาก
ก็บอกแม่ว่า อิ่มแล้วไม่หิวเลย ไม่ชอบราดหน้า..
….
หลังจากนั้นเวลาผ่านมาหลายปี เมื่อแต่งงานมีพี่ชาย
แม่พึ่งรู้ความจริงในเรื่องที่พ่อชอบกินราดหน้ามาก แต่ในวันนั้นที่พูดอย่างนั้น
แม่เองก็พึ่งจะเข้าใจพ่อถึงความจริงที่ว่า

พ่อ…เป็นผู้ชายที่มีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายอยู่เต็มเปี่ยม
พ่อ… ให้เกียรติแม่เสมอ
พ่อ… ไม่เคยขอเงินใครและไม่เคยให้ใครออกเงินให้ แม้ว่าจะลำบากแค่ไหน

แม่ซึ่งไม่เคยย่อท้อและอดทนในอารมณ์ศิลปินของพ่อ
ขยันทำงานและประสบความสำเร็จอย่างเกินกว่าคนที่มีระดับการศึกษาเท่าตนเอง
จะทำได้…

ทั้งสองคนร่วมอยู่กันอย่างลำบาก จากห้องเช่าที่เล็กจนตื่นมาทีไรหัวก็ชนฝา
ค่อยๆ พัฒนาขึ้นมาด้วยการค้าขายจุกจิก สัพเพเหระ..

พ่อเริ่มพัฒนาฝีมือการวาดจนอยู่ในระดับขั้นมืออาชีพและเริ่มมีชื่อเสียง
ขณะเดียวกันแม่เองก็ได้ทำงานเป็นเลขาในสถานฑูตอเมริกา
และลูกชายหนึ่งคน ซึ่งก็คือพี่ชาย

พ่อและแม่ลำบากมาก..
เมื่อเวลาพ่อกับแม่กลับไปเยี่ยมแม่ยาย ลูกๆ คนอื่นๆ ที่เป็นพี่ชาย พี่สาว น้องชาย น้องสาว
ของแม่ที่มีฐานะร่ำรวยกว่า ก็ได้ไปเที่ยวต่างประเทศและซื้อสิ่งของมากมายมาแจก
แต่ไม่มีให้พ่อ…
เค้าดูถูกศิลปิน..

พ่อและแม่ไม่ยอมแพ้ ตั้งใจก้าวข้ามขีดจำกัดของคนวัยเดียวกัน
และคนที่เหนือกว่า…
จนมาถึงระดับที่ได้เปิดร้านแกลเลอรี่ของตนเอง
ได้ไปค้าขายส่งออกภาพวาดที่ต่างประเทศรอบโลก
โดยได้รับความมีชื่อเสียงเป็นที่ยกย่องในยุคสมัยนั้น

ทุกคนที่เคยดูถูกพ่อกับแม่ก็เปลี่ยนไปอย่างตรงกันข้าม..
..

จนกระทั่งเวลาที่ผ่านไป พ่อกับแม่ได้ค้นพบกว่า
การค้าขายจิวเวลรี่ หรือเครื่องประดับอัญมณีนั้นดีกว่า
ทั้งสองจึงเริ่มต้นการค้าจากเล็กๆ

จนไปสู่ระดับสูงสุดของวงการ

ได้บินไปจัดแสดงงานและค้าขายส่งออกทั่วโลก
หนังสือพาสพอร์ตที่เป็นปึกใหญ่
และฉันก็กำเนิดขึ้นมา…ในช่วงเวลานั้น

ฉันอายุได้ 6 เดือนในท้องแม่ ทั้งที่ยังอยู่ในประเทศเยอรมัน
แม่กับพ่อตัดสินใจกลับมาคลอดฉันในประเทศไทย
ในวันที่ 8 ธันวาคม 2527 รพ.บำรุงราษฎ์

ฉันเกิดมาในเวลาที่พ่อกับแม่และพี่ชาย
อยู่ในช่วงที่สูงสุดของวงการจิวเวลรี่
มีบ้านที่เป็นร้านค้าในตัว ที่ใหญ่และสวยงามมาก
รวมถึงเป็นผู้ส่งออกจิวเวลรี่และนำเข้าหินเม็กการไซต์เป็นคนแรก

ครอบครัวของเรามีฐานะดีในระดับที่ดีมาก
พ่อกับแม่สามารถข้ามผ่านอุปสรรคที่เลวร้ายและ ก้าวมาถึงจุดที่เกินความคาดฝัน

พ่อกับแม่คือคน ผู้ชาย และ ผู้หญิง ที่ฉันภูมิใจที่สุดเสมอมา
ไม่มีคนใดเทียบเท่าและไม่มีวัน ในสายตาฉัน

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะประสบความสำเร็จเช่นนี้ได้
และนี่เป็นสิ่งที่อยู่ในใจของฉันเสมอมา

ฉันผู้ซึ่งเกิดมาเป็นลูกของเค้าทั้งสอง
….

ฉันจะทำได้ และจะทำได้ดีกว่าพวกเค้าอย่างแน่นอน…
ฉันจะทำให้ดีที่สุด……………

เพื่อพ่อแม่ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet


ชีวิตจริงย้อนไป 50 ปีก่อนค่ะ ^^
นิยายก็มาจากชีวิตจริงไม่ใช่เหรอ
#5 by ☆®hymynt At 2007-08-15 20:55,
คือผมว่า มันซึ้งมากๆๆเลยครับ
แต่ชีวิตจริงมันขนาดนั้นเชียวหรือ
มีบางตอนเหมือนในนิยาย(ขอโทษที่ต้องพูดตามที่คิด)
แตก็ชอบที่ความพยายามมากๆๆครับ
#4 by mon (203.113.56.10) At 2007-08-15 10:58,
การได้พยายาม ยิ่งใหญ่กว่าความสำเร็จที่ได้มาง่ายๆ อยู่แล้วค่ะ ^^
#3 by ☆®hymynt At 2007-08-14 05:06,
...หลงเข้ามาครับ...

แต่....อ่านแล้วรู้สึกดีจัง...

ทุกวันนี้ผมก็ยังพยายามอยู่เหมือน
กันครับ...(แม้มันจะไม่ใช่อย่างที่พ่อแม่
ท่านเคยหวัง หรือจะให้เราเป็นก็เถอะ...)

....
#2 by MONKIJI321 At 2007-08-14 03:31,
><b++

Romantic
#1 by tabby แมวลายสีส้ม At 2007-08-13 23:19,